เรื่องก็มีอยู่ว่า วันนึงดันไปเห็นหมาหลงมาจากไหนก็ไม่รู้นอนขดเป็นวงกลมอยู่ที่โรงจอดรถข้างล่าง

พอเข้าไปดูใกล้ๆก็ตกใจมาก หมาอะไรทำไมผอมได้ขนาดนั้น โอ้แม่เจ้านั่นมันหมาหรือซากกระดูก

ทันใดนั้นเองไอ้ผอมก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากันอย่างจัง บรรยากาศหดหู่ขึ้นมาทันที

ชั้นเลยต้องไปขนขนมนมเนยมาให้ไอ้ผอมกิน เพราะทนเห็นแววตาหดหู่แบบนั้นไม่ได้

แต่มันคงจะอดอยากขั้นรุนแรง รู้สึกว่านอกจากจะผอมแล้วยังซื่อบื้ออีก

วางขนมตรงนี้ก็ไปดมตรงนู้น วางให้ตรงนู้นก็ไปดมตรงนี้ (จะได้กินมั้ยล่ะนั่น)

ตั้งแต่นั้นมา ลงมาทีไรก็เจอไอ้ผอมนอนขดอยู่ที่เดิม แล้วก็ส่งสายตาหดหู่พิฆาตมาเช่นเคย

และแล้วช้านก็กลายเป็นผู้อุปการะหมาหลงอย่างเป็นทางการ